Nga Elvira Zeneli Pedagoge e njohur
Elvira Zeneli
ZOGU I MËNGJESIT DHE SEKRETI I FLUTURIMIT NËPËR KOHË
Tregim për fëmijë
Një udhëtim magjik nëpër historinë, kujtesën dhe gjuhën e kombit
Na ishte njëherë, në një mëngjes të freskët nëntori, një zog i vogël me krahë të artë dhe pendë ngjyrë qielli. Ai quhej Zogu i Mëngjesit.
Nuk ishte si zogjtë e tjerë. Kishte një dhunti të rrallë: mund të udhëtonte nëpër kohë. Në sqep mbante gjithmonë një fletore të vogël, me kopertinë të kuqe, ku shkruante historitë që zbulonte gjatë fluturimeve të tij.
Por Zogu kishte edhe një sekret.
Sa herë që një fëmijë hapte një libër shqip, ai fitonte fuqi të reja për të fluturuar. Sa herë që dikush mësonte një fjalë të bukur të gjuhës amtare, në krahët e tij lindte një pendë e re.
Një mëngjes, ndërsa dielli po përkëdhelte majat e maleve, Zogu hapi fletoren dhe lexoi me zë:
– Sot do të udhëtoj në tri vende të shenjta të historisë sonë. Do të zbuloj se si lindi flamuri, si u fitua Pavarësia dhe sa e shtrenjtë është liria.
Pastaj përplasi krahët dhe u nis.
- Sekreti i shqiponjës dykrenare
Fluturonte mbi male, fusha e lumenj, derisa papritur qielli u mbush me një dritë të çuditshme. Para tij u shfaq një kala madhështore, e ngritur mbi një kodër shkëmbore.
Ishte Kruja.
Zogu u ul mbi një gur të lashtë dhe dëgjoi zhurmën e hapave, trokëllimën e kuajve dhe brohoritjet e njerëzve.
Në oborrin e kalasë qëndronte një burrë shtatlartë, me helmetën e zbukuruar me kokën e dhisë dhe shpatën në brez.
Ishte Gjergj Kastrioti – Skënderbeu!
Zogu u afrua me kujdes. Heroi mbante në duar një flamur të kuq me shqiponjën e zezë dykrenare.
Kur flamuri u ngrit lart, turma shpërtheu në brohoritje.
– Sa e bukur është kjo shqiponjë! – cicëroi Zogu. – Sikur ka dy sy që shohin njëkohësisht të shkuarën dhe të ardhmen!
Një fllad i lehtë përshkoi oborrin e kalasë dhe flamuri valëviti krenar.
Zogu hapi fletoren e tij dhe shkroi:
„Këtu, në Krujën e trimave, shqiponja u bë simbol i qëndresës dhe i krenarisë shqiptare.“
Pastaj ngriti kokën nga qielli.
– Do të takohemi përsëri, Krujë e dashur! Historia jote nuk do të harrohet kurrë!
Dhe u nis drejt ndalesës së dytë. - Dita kur Vlora u mbush me kuqezi
Pas një fluturimi të gjatë, Zogu pa detin që shtrihej si një pasqyrë e kaltër. Valët përplaseshin butë në breg, ndërsa qyteti ishte mbushur me njerëz.
Ishte Vlora, 28 Nëntor 1912.
Zogu u ul mbi parvazin e një dritareje dhe vështroi një burrë me mjekër të bardhë, i cili po përgatitej të dilte në ballkon.
Ishte Ismail Qemali.
Pranë tij, njerëzit prisnin me padurim. Në duart e tij ishte flamuri kuqezi, simbol i ëndrrës së shumë brezave.
Papritur, flamuri u ngrit në ballkon.
– Shqipëria u bë e lirë! – dëgjoi Zogu zërat që jehonin nëpër qytet.
Njerëzit përqafoheshin, këndonin dhe qanin nga gëzimi.
Zogu u emocionua aq shumë, sa një pikë e vogël loti i ra mbi fletoren e tij.
– Pse qan, o Zog i vogël? – e pyeti një pëllumb që kishte ardhur pranë tij.
– Nuk është lot trishtimi, – u përgjigj Zogu. – Është lot gëzimi. Sot një popull ka fituar të drejtën të jetojë i lirë në vendin e vet.
Ai shkroi në fletore:
„28 Nëntor 1912. Dita kur ëndrra e shumë brezave u bë realitet. Dita kur Shqipëria shpalli Pavarësinë.“
Pastaj u ngrit dhe fluturoi drejt Kosovës. - Kullat që flasin me gjuhën e sakrificës
Qielli mbi Kosovë ishte i qetë. Zogu përshkoi malet e Drenicës dhe, pas pak, pa disa kulla të vjetra që qëndronin krenare në Prekaz.
U ul mbi një degë pranë tyre.
Atje, më 28 nëntor 1955, kishte lindur Adem Jashari, njeriu që do të bëhej simbol i qëndresës dhe sakrificës për lirinë e Kosovës.
Zogu vështroi kullat për një kohë të gjatë.
Nuk dëgjohej asnjë zë, por atij iu duk sikur gurët po tregonin historinë e tyre.
– Çfarë po më tregoni? – pyeti ai me zë të ulët.
Era kaloi mes degëve dhe gjetheve, sikur t’i pëshpëriste:
– Këtu jetoi një familje që e deshi lirinë më shumë se jetën.
Zogu uli kokën me respekt.
Në fletoren e tij shkroi:
„Prekazi është vendi ku historia flet përmes sakrificës. Këtu kujtimi i heronjve mbetet amanet për brezat.“
Pastaj u ngrit sërish në qiell.
Por këtë herë fluturimi i tij ishte më i ngadaltë. Kishte kuptuar se liria nuk është vetëm një fjalë e bukur. Ajo është një vlerë që duhet ruajtur çdo ditë. - Një profesor, një ëndërr dhe një revistë
Zogu vazhdoi udhëtimin dhe mbërriti në një kohë tjetër.
Kosova po kalonte ditë të vështira. Fëmijët shqiptarë përballeshin me pengesa për të mësuar në gjuhën e tyre amtare. Shumë prej tyre kërkonin libra, përralla dhe revista shqipe.
Në një dhomë të vogël, një profesor qëndronte mbi tryezën e tij të punës. Përpara kishte fletë, lapsa dhe disa dorëshkrime.
Ishte profesor Sadri Kelmendi.
Ai mendonte për fëmijët dhe për botën e tyre, që kishte aq shumë nevojë për libra, dije dhe buzëqeshje.
– Fëmijët nuk duhet të mbeten pa përralla, – tha me vete. – Ata kanë nevojë të lexojnë, të ëndërrojnë dhe të rriten me gjuhën e tyre.
Mori një fletë të bardhë dhe nisi të shkruante.
Pak nga pak, mbi tryezë u mblodhën tregime, poezi, gjëegjëza dhe vizatime.
Pastaj profesori buzëqeshi.
– E gjeta! Do ta quaj „Zog Mëngjesi“!
Në atë çast, një zog i vogël u shfaq pranë dritares.
– Më thirre mua? – cicëroi ai.
Profesori u habit dhe buzëqeshi.
– Po, zog i vogël. Ti do të jesh miku i fëmijëve. Do të fluturosh nga një shkollë në tjetrën, nga një qytet në tjetrin, duke u çuar atyre fjalën shqipe.
Zogu hapi krahët.
– Premtoj se nuk do të lodhem kurrë!
Dhe kështu nisi historia e revistës „Zog Mëngjesi“, e cila do të bëhej një mike e dashur e fëmijëve shqiptarë. - Nga Kosova deri përtej oqeanit
Vitet kaluan.
Zogu i Mëngjesit nuk ishte më vetëm një zog i vogël me një fletore në sqep. Tashmë kishte fituar shumë pendë të reja dhe krahët e tij ishin bërë të fuqishëm.
Ai fluturonte nga shkolla në shkollë, nga qyteti në qytet.
Në Kosovë, fëmijët e prisnin me padurim.
Në Shqipëri, vogëlushët hapnin faqet e revistës dhe zbulonin histori të reja.
Por një ditë, Zogu vendosi të shkonte edhe më larg.
Kaloi detin, kapërceu oqeanin dhe mbërriti në Amerikë.
Atje gjeti shumë fëmijë shqiptarë që jetonin larg vendlindjes së prindërve të tyre.
Disa flisnin shqip, disa e kuptonin, por ende e kishin të vështirë ta shkruanin.
Zogu u afrua pranë tyre dhe u la nga një revistë.
– Kjo është dhurata ime për ju. Brenda saj do të gjeni përralla, poezi, histori dhe fjalë të bukura shqipe.
Një djalë i vogël e hapi revistën dhe lexoi me zë:
– Shqipëri!
Zogu cicëroi i lumtur.
– Ja, kjo është fjala që lidh zemrat, edhe kur largësia është e madhe! - Takimi me Jerën dhe zbulimi i madh
Një pasdite nëntori, Zogu i Mëngjesit u ndal mbi dritaren e një shtëpie të ngrohtë.
Brenda saj, një vajzë e vogël po lexonte numrin më të ri të revistës.
Quhej Jera.
Ajo kishte sy plot kureshtje dhe një buzëqeshje që i ndriçonte fytyrën.
Kur pa zogun mbi dritare, u ngrit menjëherë dhe doli në ballkon.
– O, Zogu i Mëngjesit! Më në fund erdhe! Të kam kërkuar në çdo faqe të revistës!
Zogu u ul pranë saj.
– Tvit, tvit! Ja ku jam, Jera!
– Kam shumë pyetje për ty. A mund të më tregosh gjithçka që ke parë gjatë udhëtimeve të tua?
– Me kënaqësi, – u përgjigj Zogu. – Por fillimisht dua të di: çfarë ke mësuar nga revista?
– Kam mësuar për Skënderbeun, për Ismail Qemalin, për Pavarësinë e Shqipërisë dhe për trimat e Prekazit.
– Shumë mirë! Po çfarë të ka bërë më shumë përshtypje?
– Më pëlqeu shumë historia e flamurit. Gjyshi më ka treguar se në Nëntor festojmë edhe në Kosovë.
Zogu tundi krahët.
– Atëherë duhet të dish edhe një histori tjetër. Në Prekaz lindi Adem Jashari, më 28 Nëntor. Ai u bë simbol i qëndresës dhe sakrificës për lirinë e Kosovës.
Jera e dëgjoi me vëmendje.
– Tani dua të të pyes diçka tjetër. Si lindi revista jonë e dashur?
Zogu u afrua edhe më shumë.
– A e di kush ishte njeriu që më dha emrin?
– Jo, – u përgjigj Jera.
– Profesor Sadri Kelmendi.
Jera hapi sytë e habitur.
– Profesor Sadriu është stërgjyshi im! Gjyshi Agim më ka treguar shumë për të. Por sa bukur është ta dëgjoj këtë histori nga ti! Më duket sikur po më flet vetë historia!
Zogu u gëzua.
– Atëherë ti ke një arsye më shumë për ta dashur këtë revistë. Ajo nuk është thjesht një tufë faqesh me tregime e vizatime. Brenda saj jeton një ëndërr e bukur: që asnjë fëmijë shqiptar të mos harrojë gjuhën e vet.
Jera e mori revistën dhe e shtrëngoi fort pas gjoksit.
– Do ta ruaj si thesarin tim më të çmuar. Dhe një ditë, kur të rritem, do t’ua tregoj edhe fëmijëve të mi historinë e stërgjyshit Sadri.
Zogu u emocionua.
– Kjo është dhurata më e bukur që mund të më bësh, Jera! - Amaneti i Zogut të Mëngjesit
Dielli po perëndonte ngadalë. Në qiell kishin dalë yjet e parë.
Zogu hapi fletoren e tij të kuqe dhe nxori një fletë të vogël. Mbi të shkroi disa fjalë dhe ia la Jerës në duar.
Vajza i lexoi me zë:
„Fëmijë shqiptarë, kudo që jetoni, mos harroni gjuhën tuaj. Ajo është shtëpia ku jetojnë fjalët e nënës, këngët e gjyshërve dhe historitë e vendit tuaj.
Nderojeni flamurin kuqezi, sepse ai mban në vete historinë e një populli.
Lexoni, mësoni, krijoni dhe ëndërroni. Mos lejoni që largësia t’ju ndajë nga rrënjët tuaja.“
Jera ngriti sytë.
– A do të vish përsëri, Zogu i Mëngjesit?
– Sigurisht! Sa herë që një fëmijë hap një libër shqip, unë jam pranë tij. Sa herë që një vogëlush shkruan një poezi, lexon një përrallë apo mëson një fjalë të re, krahët e mi bëhen më të fuqishëm.
Pastaj Zogu fluturoi tri herë mbi kokën e Jerës, la pas një shkëlqim të artë dhe u ngrit drejt qiellit.
Jera e ndoqi me sy derisa u bë një pikë e vogël mes yjeve.
Që nga ajo ditë, çdo nëntor, ajo e hapte revistën „Zog Mëngjesi“ dhe priste me padurim një histori të re.
Dhe sa herë që një fëmijë, diku në Shqipëri, Kosovë apo në mërgim, hap faqet e saj, Zogu i Mëngjesit zgjeron krahët dhe nis një tjetër udhëtim.
Sepse ai ka një mision që nuk përfundon kurrë:
Të mbajë gjallë gjuhën shqipe në zemrat e fëmijëve dhe t’u mësojë se një komb jeton përjetësisht kur fëmijët e tij njohin historinë, duan gjuhën dhe besojnë te e ardhmja.
Dhe kështu, Zogu i Mëngjesit vazhdon të fluturojë… nga zemra në zemër, nga brezi në brez.
FUND
