Nga e çmuara Elvira Zeneli

Elvira Zeneli

Gjithkush dhe çdo gjë rreth jush është mësuesi juaj

Jeta nuk mësohet vetëm me libra, me fletore apo me provime. Ajo është një udhëtim i pafund, një rrugë e mbushur me dritë dhe hije, ku çdo fytyrë që takojmë, çdo hap që hedhim dhe çdo heshtje që dëgjojmë flet me një zë të veçantë. Çdo njeri, çdo moment, çdo ndodhi dhe çdo ndjenjë që prekin shpirtin tonë janë mësues të fshehtë, duke na udhëhequr drejt njohjes më të thellë të vetvetes.

Prindërit janë të parët që na japin leksione pa fjalë. Me sakrificën e tyre të heshtur dhe dashurinë e pakushtëzuar, ata na mësojnë durimin, respektin dhe përgjegjësinë. Mësuesit na japin dijen dhe kuptimin e botës, por gjithashtu na japin guximin për të pyetur, për të sfiduar dhe për të kërkuar të vërtetën tonë të brendshme. Miqtë na mësojnë gëzimin e ndarjes, rëndësinë e mbështetjes dhe besnikërisë, ndërsa ata që na lëndojnë ose na zhgënjejnë na japin reflektimin më të fortë të vetes: mësojmë të falim, të kuptojmë dhe të rritemi. Çdo njeri, qoftë si udhëheqës apo pengesë, është një gur themeli në ndërtimin e karakterit tonë.

Por edhe përvojat e jetës janë mësuese të heshtura, me zërin e tyre të butë, por të pamëshirshëm. Suksesi na flet për fuqinë dhe guximin, ndërsa dështimi flet për përulësinë dhe durimin. Gabimet janë letra të shkruara nga jeta për të na treguar se të mësuarit nuk ndalet kurrë. Çdo rrëzim, çdo zhgënjim, çdo dhimbje është një ftesë për t’u ngritur më i mençur, më i fortë dhe më i vetëdijshëm. Çdo moment i hidhur është një pasqyrë që na tregon se sa të fortë dhe të brishtë mund të jemi njëkohësisht.

Natyra është filozofja më e qetë dhe më e urtë. Ajo na mëson se çdo gjë ka ritmin e vet: lulëzimi dhe vjeshta, dimri dhe pranvera, lindja dhe perëndimi i diellit – të gjitha janë leksione për ciklin e jetës. Heshtja e pemëve, ritmi i valëve, madhështia e qiellit – çdo gjë na flet për durim, ekuilibër dhe lidhjen e pandashme midis çdo gjëje që ekziston. Në natyrë kuptojmë se jeta nuk është thjesht të marrësh përgjigje, por të mësosh të bësh pyetje, të dëgjosh dhe të ndjesh me thellësi. Çdo fletë që bie, çdo stuhi që kalon, çdo rreze dielli që shkel mbi ne, janë mësime për vëmendjen, për respektin dhe për mirësinë që duhet të kultivojmë.

Filozofia e jetës thotë se nuk ka mësues të rastësishëm dhe as nxënës të përhershëm. Çdo takim, çdo ngjarje dhe çdo ndodhi ka një arsye të fshehur. Ne jemi këtu për të mësuar, por edhe për t’u bërë mësim për të tjerët. Çdo veprim, çdo fjalë dhe çdo dashuri që ndajmë lë një gjurmë në botën e dikujt tjetër. Në mënyrën se si sillemi, si flasim, si duam dhe si falim, ne jemi mësues që shpesh nuk e dimë. Në çdo buzëqeshje të dhënë, në çdo lot të ndarë, çdo fjalë e thënë me kujdes – bota mëson nga ne, po aq sa ne mësojmë nga bota.

Kur e shohim jetën me sy të hapur dhe zemër të gatshme për të mësuar, kuptojmë se gjithçka rreth nesh është një udhëzues. Jeta nuk na jep përgjigje të drejtpërdrejta, por na dhuron përvoja që i mbajnë shenjat e thella të mësimeve. Nga çdo njeri, nga çdo ndodhi, nga çdo çast i heshtur ose i zhurmshëm, ne marrim pjesë në një shkollë të pafund. Në këto përvoja, njeriu gjen njohjen më të thellë: njohjen e vetvetes, fuqinë e durimit dhe bukurinë e lidhjes me gjithçka që ekziston.

Dhe në fund, mesazhi më i madh që jeta na mëson është i thjeshtë dhe i fuqishëm:

Çdo njeri, çdo çast dhe çdo gjë që na rrethon mund të jetë mësuesi ynë – mjafton të shohim, të dëgjojmë dhe të mësojmë nga ajo që jeta, me dashuri ose me sfidë, na ofron çdo ditë.