Një fabulë nga e mirënjohura Elvira Zeneli

Sot si ditë pushimi po vij me një fabul.

Elvira Zeneli

Breshka që Donte të Fluturonte

Në buzë të një liqeni të bukur, jetonte një breshkë e vogël, e cila kalonte ditët duke parë zogjtë që fluturonin lirshëm në qiell. Ajo i admironte shumë dhe çdo ditë ëndërronte të ishte si ata.

“Ah, sikur të mund të fluturoja edhe unë…” – thoshte shpesh.

Një ditë, ajo pa një shqiponjë madhështore që u ul pranë liqenit për të pirë ujë. Me guxim, breshka iu afrua dhe i tha:
– “Të lutem, më mëso të fluturoj!”

Shqiponja buzëqeshi lehtë.
– “Ti nuk je krijuar për të fluturuar,” – tha ajo. – “Por nëse dëshiron, mund të të çoj një herë në qiell, vetëm për ta parë nga lart.”

Breshka u gëzua pa masë dhe pranoi menjëherë.

Të nesërmen, shqiponja e kapi me kujdes me kthetrat e saj dhe u ngrit lart, gjithnjë e më lart. Breshka ndjeu erën në fytyrë dhe pa botën që dukej e vogël poshtë saj.

Para se të niseshin, shqiponja i kishte thënë:
– “Mos fol dhe mos lëviz shumë, përndryshe është e rrezikshme.”

Por breshka nuk mund ta përmbante emocionin. Kur pa kafshët e tjera poshtë, filloi të bërtiste:
– “Shikoni! Unë po fluturoj! Jam si zogjtë!”

Sapo hapi gojën më shumë, ajo humbi ekuilibrin dhe ra me shpejtësi drejt tokës. Fatmirësisht, ra në një shkurre të butë dhe shpëtoi, por ishte shumë e frikësuar.

Shqiponja zbriti pranë saj dhe i tha:
– “Të paralajmërova. Ndonjëherë dëshira është e bukur, por duhet shoqëruar me kujdes dhe disiplinë.”

Breshka, e lodhur dhe e turpëruar, u kthye në liqen. Ajo nuk hoqi dorë nga ëndrrat, por mësoi të vlerësojë edhe atë që ishte: një notare e mirë dhe një krijesë e qëndrueshme.

Që nga ajo ditë, ajo nuk kërkoi më të bëhej diçka tjetër, por u përpoq të bëhej versioni më i mirë i vetes.

Mësimi: Ëndrrat janë të bukura, por duhet të njohim kufijtë tanë dhe të dëgjojmë këshillat e të mençurve.