Elvira Zeneli Rrënjët e Lirisë I pashë lisat e lartë,vraponin drejt qiellit,sikur kërkonin të iknin nga toka,nga pesha e saj

Elvira Zeneli Kohë e krisur Kohë e krisur,me iluzione e ngjizur… Një dorë kërkon fëmija,të ngrihet në këmbë.Pastaj,i mjafton veç

Elvira Zeneli TË LUMTË, ERVIN! Nxënësit morën lapsat né duar dhe e ngulën vështrimin te tabela e zezë, ku, si

Elvira Zeneli Në nxehtësinë e mesnatës Ajri digjej në heshtjen e natës,Hëna rrinte pezull mbi qytet,Si një sy që s’e

Elvira Zeneli Vendlindja ime Vendlindja ime…është vendi ku linda.E qara e parë… nën qiellin tim,hapi i parë… mbi tokën time,fillimi

Sa po më erdhi pako me postënga Shkodra me libër..Libri “Antologji e 58 Poetëve të Letërsisë Shqipe për Fëmijë e

Elvira Zeneli Notat e shpirtit tënd Nëse të kam lënduar me ndonjë fjalë,Të lutem, më fal —E brishtë jam në

FAJIN E KA LOTI Fajin e ka loti, ai zog pa strehë,që më gjeti sytë, hyri pa leje.U struk në

E TËRA PËR TYPjesa I: “E tëra në Ty” Ti je deti ku unë jam një pikë,dhe prapë ndjehem i

KËNGA QË KURRË NUK U SHUA Ditët me shi janë këngët e mia,ato s’do të mbarojnë kurrë…se fundi i tyre