Nga ushtaraku Genc Sefa -Lushnja

KUR NUK FLE NDËRGJEGJA

Kur nata
i mbylli portat e qiellit
dhe yjet mbetën roje
mbi çatitë e botës,

unë ende
nuk i mbylla sytë.

Jo se më tremb errësira.

Errësirën
e kam kaluar zbathur.

Më tremb heshtja
që vjen
kur ndërgjegjja
heq dorë nga fjala.

Mbi jastëkun tim
nuk bie vetëm koka.

Bie pesha e viteve.

Bie një grusht dhe,
që ende mban
erën e shiut,
tymit
dhe gjakut.

Bie një flamur
që era
nuk pranoi ta ulte.

Bie një amanet
që kërkon
një zë,
jo një lot.

Dhe nata
hap portat e kujtesës.

Dalin një nga një
hijet e atyre
që ecën përpara nesh.

Nuk flasin.

Nuk kanë nevojë.

Në ballin e tyre
shkëlqen e vërteta
më fort
se çdo fjalim.

Ata ecin
si lisat
kur sfidojnë stuhinë.

Bien.

Por nuk përkulen.

Nga rrënjët e tyre
mbin drita.

Nga gjaku i tyre
mësoi agimi
si lindet.

E unë
rrij përballë tyre
si një nxënës
që ende nuk ka mbaruar mësimin.

Pastaj…

shfaqet koha.

Me fytyrë të lodhur.

Me duar
plot harresë.

Ajo ecën
mbi emra,
mbi varre,
mbi këngë,
duke mbjellë
heshtje.

Dhe njerëzit…

kalojnë pranë.

Si pranë një guri
që nuk u flet më.

Më dhemb.

Jo plaga
që mbaj në trup.

Ajo është bërë pjesë e imja,
si hija që ecën pas njeriut.

E mbaj me vete
jo si barrë,
por si dëshmi
të një rruge
që nuk u thye.

Më dhemb
plaga
që ka zënë kujtesën.

Ndryshku
mbi besën.

Pluhuri
mbi flamur.

Heshtja
mbi të vërtetën.

Kam parë
sy që shohin
e nuk dallojnë.

Kam parë
gojë që flasin
e nuk thonë asgjë.

Kam parë
duar
që dinë të duartrokasin,
por jo
të ngrenë një gur
mbi varrin e sakrificës.

Dhe nata
bëhet më e rëndë.

Sepse nata
nuk është mungesë drite.

Nata
është çasti
kur shpirti
harron
nga ka ardhur.

Por larg…

shoh një kandil.

Nuk ndriçon shumë.

Mjafton.

Sepse errësira
nuk matet
me madhësinë e flakës.

Mposhtet
nga guximi
i saj.

Atë kandil
dua ta mbaj ndezur.

Edhe kur era
të ulërijë.

Edhe kur shiu
ta godasë.

Edhe kur të mbetem
i vetëm.

Sepse një flakë
që nuk dorëzohet
vlen më shumë
se një mijë pishtarë
të ndezur
nga frika.

E nëse nesër
dikush më pyet
pse nuk fjeta,

do t’i them:

Ruaja zjarrin.

Që të mos zgjohej
një mëngjes

ku flamujt
të valëviteshin
pa kujtesë,

ku këngët
të këndoheshin
pa shpirt,

ku fëmijët
ta dinin emrin e lirisë,
por jo
çmimin e saj.

Jo…

Sa të kem frymë,

do të jem
rojtar i atij zjarri.

Sepse kombet
nuk vdesin
kur u rrëzohen muret.

Ato vdesin
kur u ftohet hiri.

E hiri
ruan gjithmonë
një prush.

Mjafton
një dorë
që ta trazojë.

Mjafton
një zemër
që të mos flejë.

Dhe agimi
do ta gjejë përsëri
dritën
në sytë e njerëzve.

---

Autor: Genc Sefa – Lushnja

30 korrik 2026 🇦🇱