Nga Elmije Ajazi e nderuar

MELODI E VETME

-Fragment –

“Sot, kur kthej kokën pas, nuk shoh plagë. Shoh yje.”

Jeta ime nuk nisi thjesht me një lindje. Ajo u zgjua si fryma e parë e një agimi pranvere, kur drita ende nuk kishte mësuar të ndahej nga nata dhe qielli mbante pmbi supe heshtjen e mrekullisë. Erdha e brishtë si një petal që pret dorën e erës, e pastër si uji që buron nga thellësia e gurit, me një zemër që besonte se bota ishte krijuar për të dashuruar.

Fëmijëria kishte aromën e tokës pas shiut, ngrohtësinë e duarve që më mbajtën pa kërkuar asgjë në këmbim dhe dritën e syve që më mësuan se njeriu rritet më shumë nga dashuria sesa nga koha. Atje mësova se lumturia ecën zbathur nëpër shpirt.

Pastaj jeta ndryshoi ritëm.

Mbi degët e ëndrrave të mia frynë erëra që nuk njihnin mëshirë. Shiu nuk më lagu vetëm flokët; më depërtoi deri në palcën e shpirtit. Pati net kur errësira dukej më e madhe se çdo agim që mund të vinte. Pati plagë që nuk shiheshin, por digjnin si zjarri nën hirin e ftohtë.

E megjithatë, jeta ka një mënyrë të heshtur për të shpëtuar atë që nuk dorëzohet.

Çdo plagë u bë një çarje nga e cila hyri drita. Çdo lot u shndërrua në një lumë që lau frikën. Çdo rrëzim më mësoi se toka nuk është fundi i udhës, por vendi nga ku njeriu mbush grushtat me dhe dhe ngrihet përsëri. Dhe sa herë u ngrita, lashë pas një pjesë të dobësisë sime dhe mora me vete një copë përjetësie.

Atëherë kuptova se jeta nuk është një det i qetë ku pasqyrohet vetëm qielli. Është një lumë i lashtë që nuk ndalet kurrë; mbart në gjirin e tij dashuri e mall, lindje e humbje, dritë e stuhi. Në brigjet e tij lashë copëza të zemrës sime, por nuk u varfërova. Përkundrazi, zemra u bë më e madhe sa herë që mësoi të falte, të priste dhe të donte përsëri.

Sot e di se lumturia nuk banon në çastet që bota i quan të mëdha. Ajo jeton në një përqafim që shuan një ankth të vjetër, në një buzëqeshje që lind mes lotëve, në një fjalë që mbërrin pikërisht kur shpirti ka nisur të heshtë. Jeton në dritën e një mëngjesi të zakonshëm, sepse mrekullitë nuk zbresin gjithmonë nga qielli; më shpesh ato çelin në heshtje brenda zemrës.

Sot, kur kthej kokën pas, nuk shoh plagë. Shoh yje. Secila dhimbje ka ndezur një dritë që nuk do të ishte shfaqur kurrë pa errësirën. Secila humbje më mësoi vlerën e pranisë. Secila ndarje më mësoi se dashuria e vërtetë nuk matet me qëndrimin, por me gjurmën që lë në shpirt.

Dhe jeta…

Jeta më duket si një simfoni që Zoti e shkruan me nota drite dhe heshtjeje. Gëzimi dhe dhimbja nuk janë dy melodi të ndryshme; janë dy zëra të së njëjtës këngë. Vetëm kur bashkohen, lind muzika që na bën njerëz.

Prandaj vazhdoj të eci pa frikë. Jo sepse nuk kam njohur stuhinë, por sepse kam mësuar se edhe stuhitë lodhen një ditë. Jo sepse nuk kam qarë, por sepse e di se lotët janë uji me të cilin Zoti ujit forcën tonë. Jo sepse jeta ka qenë e lehtë, por sepse ka qenë e vërtetë.

Njeriu nuk jeton aq gjatë sa merr frymë; ai jeton aq gjatë sa mbetet në zemrat që ka prekur.

Në fund të fundit, ne nuk jemi vetëm historia e ditëve që kemi jetuar. Ne jemi ëndrrat që nuk i lamë të vdisnin, dashuria që nuk reshti së faluri, shpresa që nuk u përkul para errësirës dhe melodia e vetme që shpirti ynë vazhdon ta këndojë edhe kur bota ka pushuar së dëgjuari.

Elmije Sylaj -Ajazi
Regensburg më ,26 korrik 2026