Nga zonjusha Dalinë Arifi

Unë, deti dhe ai

Ai shikonte detin- unë sytë e tij.
Kaq afër, aq larg më dukej.
Nga ajo dallgë emocionesh
që më kishte përplasur.

Nuk flisja dot,
nuk ia thoja dot.
Veç e shikoja,
e shikoja me dashni.

Ai sikur nuk e donte detin,
se ishte mësuar me malet, me bjeshkët.
Çun bjeshke.

Ai preferonte bjeshkët, unë doja detin.
Veç e vështronte,
frymonte thellë, thellë,
sikur diçka brenda i fliste,
se kuptoja.

Kuptoja veç zemrën time
që rrihte fort pranë tij.
Dëgjoja melodinë më të bukur:
tik-tak, tik-tak.

Ah, kjo dashuri
tashmë kishte marrë jetë brenda meje.

Po tek ai,
çka po ndodhte me zemrën e tij?
Po me sytë —
sytë e shkrumbët,
pse kaq ëmbël vështronin?

Asnjë fjalë s’e thoshte,
i heshtur qëndronte.

Unë, ai dhe deti,
veç dallgët prishnin
qetësinë e mbretëruar aty.

Ah, dallga brenda meje
rrëmbente gjithçka kalimthi.
E vështroj dhe nuk ngihem duke e parë,
ajo bukuri
që tash e sa kohë
më kishte rrëmbyer.

Ai heshtte,
sikur ishte mësuar
me të dielat në bjeshkë.
Çunë bjeshke, mendoja unë.

Nata ra,
krejt papritur u prish qetësia.
Muzg i bukur pranë detit,
tek dëgjoja një zë të fliste:

“E di çfarë?
Në malet që unë vizitoj,
çdo lule me emrin tënd e pagëzoj,
‘Daline’,” tha.

Mbeta e habitur,
një nur i ëmbël
fytyrën ma përshkroi,
një buzëqeshje e fshehtë,
dhe një gëzim nga brenda
zgjoi ndjenja.

Ai tashmë më donte.
E unë isha zhytur
thellë, thellë
në detin e asaj dashurie.

Dalinë🖤