Për Çlirimtaret nga Çlirimtari i shquar Genc Sefa -Lushnja

KUR LIRIA TË HAPË DYERT

Shqipëria po pret,
Kosova po pret,
e mbarë kombi shqiptar
e ka kthyer fytyrën nga Haga,
siç pret një nënë
bijtë që i’a morën larg një natë
dhe ende nuk i ka harruar.

Po presin malet,
po presin fushat,
po presin gurët e kullave,
rrugët e Prishtinës e të Tiranës,
e çdo zemër shqiptari
që di ç’është liria
dhe ç’çmim ka.

Vite të gjata kaluan
pas dyerve të mbyllura,
vite që s’mundën
ta mbyllnin një emër,
as ta lidhnin një kujtim,
as ta futnin në pranga
një ideal.

Sepse mund të lidhësh duart,
por jo një betim;
mund të mbyllësh një njeri,
por jo historinë;
mund të ngresh mure,
por jo ta ndalësh
një popull që pret lirinë.

Në Hagë mund të ketë mure,
hekura e dyer të rënda,
por përtej tyre
rrahin zemrat e shqiptarëve
që nuk u përkulën.

Dhe jashtë tyre
rreh një komb.

Një komb që nuk harroi
as emrat,
as betimet,
as ata që dolën
kur atdheu thirri.

Sepse liria nuk erdhi
si dhuratë nga qielli,
por mbi gjurmë këmbësh,
mbi plagë,
mbi varre,
mbi net pa gjumë
dhe mbi një brez
që zgjodhi të mos jetojë
me kokën ulur.

Prandaj sot,
kur Shqipëria pret,
kur Kosova pret,
kur mbarë shqiptaria pret,
nuk pret vetëm disa burra.

Pret një kujtim.
Pret një histori.
Pret një kapitull
që ende nuk e ka mbyllur koha.

Dhe kur të hapen dyert,
kur hapat e tyre
të dëgjohen sërish
në tokën shqiptare,
nuk do të jetë
thjesht një kthim.

Do të jetë një ditë
që do ta mbajë mend
zemra e kombit.

Do të ngrihen flamujt,
do të jehojnë këngët,
do të përqafohen
bijtë me nënat,
vëllezërit me vëllezërit,
dhe rrugët do të mbushen
me një zë të vetëm:

Mirë se u kthyet!

Mirë se u kthyet
nga vitet e gjata,
nga netët pa atdhe,
nga dyert që u mbyllën
larg tokës suaj.

Mirë se u kthyet
te flamuri
që nuk u harrua,
te gjuha
që nuk u hesht,
te toka
që ju priti.

Sepse kombi nuk harron.

Nuk harron ata
që dolën përpara
kur të tjerët heshtën.

Nuk harron ata
që e vunë jetën
në peshoren e lirisë
dhe nuk kërkuan
çmimin e saj.

Nuk harron
asnjë plagë,
asnjë dëshmor,
asnjë nënë që priti,
asnjë fëmijë që u rrit
me një fotografi në mur.

Dhe nëse drejtësia
vjen vonë,
le të vijë e plotë.

Nëse rruga e lirisë
ka qenë e gjatë,
le të përfundojë
me dritë.

Se një popull
mund të lodhet,
mund të sprovohet,
mund të presë me vite,
por nuk duhet
ta harrojë kurrë
çfarë do të thotë
të jesh i lirë.

Sot,
nga Prishtina në Tiranë,
nga Drenica në Kosovë,
nga çdo cep
ku rreh një zemër shqiptare,
një zë ngrihet mbi kohën:

Liria nuk mbahet në pranga!

Historia nuk burgoset!

Dhe një komb që nuk harron
nuk mund të mposhtet!

Prandaj hapuni, dyer të rënda,
se dita do të vijë.

Dhe kur të hapeni,
mos mendoni
se po dalin vetëm disa njerëz.

Nga ato dyer
do të dalë një pritje e gjatë,
një lot i mbajtur,
një përqafim i munguar,
një këngë e heshtur,
një kujtim i gjallë.

Dhe mbi të gjitha,
do të dalë
shpresa e një kombi.

Shqipëria do t’i presë.

Kosova do t’i presë.

Mbarë kombi shqiptar
do t’i presë.

Me flamur në dorë,
me lot në sy,
me zemër të hapur
dhe me një fjalë
që nuk ka nevojë
për asnjë gjykatë:

Mirë se vini në liri!

Sepse ata që luftuan
për lirinë e atdheut
mund të presin vite
pas dyerve të mbyllura,

por një ditë
liria vetë
do t’u hapë derën.

---

Autor: Genc Sefa – Lushnja

Burgu i Idrizovës,
22 gusht 2026 🇦🇱