Nga e mirënjohura Bruna Gosa

PËRPARA SE TË BËHESHE HI

Çdo ditë ti luan me dritën e eterit,
puth lulet prej guri, ujërat e tharë;
je më shumë se kjo kokë e bardhë
që mbaj mes duarve,
si një kujtim të vrarë.

Ti je më shumë se heshtja që mbeti në prag,
më shumë se një emër që tretet në natë,
më shumë se një dritë që shuhet në qiell,
të ftohtë e të rrallë.

Ti ke humbur që ditën kur u mbyllëm në vete,
kur emrat u tretën në letra prej tymi.
Më lejo të të kujtoj siç ishe dikur,
përpara se të bëheshe hi.

Era shkund xhamat e thyer,
qielli bëhet rrjetë me peshq të humbur;
shiu zhvesh rrobat e tij prej balte,
dhe kujtesa zgjohet nga një gjumë i mundur.

Këtu vijnë e shkojnë frymët e viseve,
si zogj pa fole, si zëra të ikur prej strehëve,
mbi rrugë, mbi kujtime, mbi zemrën e ngrirë në natë.

Fillikat përballë marrëzisë së botës,
e me heshtjen përballë kohës.
Stuhia shkund gjethet e kujtesës,
dhe m’i përmbys varkat në detin e mungesës.

Varkat që dikur ishin ankoruar në qiell,
tani i merr era, i tret si një përrallë.
Dhe unë rri pa rrugë e pa zë,
duke kërkuar te nata atë që nuk është më.

Sa herë kemi parë një dritë të zbehtë
që digjej mbi kokat tona,
si një yll i tretur në heshtje.

Sa dhembje ke ndjerë,
për shpirtin tim të egër, ti prapë nuk ikën.
Unë ende dua të të sjell barin kurues,
Puthje, po strukesh prej meje,
Ftohtësia në sytë e tu tretet si një mjegull.

Të dua edhe kur je hije, edhe kur je hi,
edhe kur në këtë dhomë nuk je më ti.

Unë dua të bëj me ty
atë që bën stuhia
me një pemë të lulëzuar,
kur vjeshta afrohet.
Të të zhvesh nga gjethet,
nga frika, nga çdo kujtim,
të të çoj deri në palcë,
atje ku fillon shpirti im.

Dhe kur të mbetemi të dy pa gjethe,
pa zë, do ta kuptojmë çfarë kemi qenë.
Një dritë që u dogj në fund të një dimri,
dy hije që u deshën,
përpara se të bëheshim hi.