Nga Elvira Zeneli opinion !

Elvira Zeneli

Festat si pasqyrë e mungesës dhe e shpresës

Festat nuk janë thjesht ndalesa gëzimi në kalendarin e jetës; ato janë pasqyra ku njeriu sheh veten më qartë se kurrë. Në to bashkëjetojnë dy gjendje të kundërta: lumturia që shpërthen në çast dhe shpresa e qetë për gjithçka që ende nuk është jetuar. Festa e vërtetë nuk ndodh vetëm jashtë nesh, por në një hapësirë të brendshme ku kujtimi, dëshira dhe pritja përzihen në një ndjenjë të vetme.

Por çdo festë mbart edhe peshën e mungesës. Një vel i padukshëm trishtimi zbret mbi shpirtin e atij që nuk i ka më pranë njerëzit e zemrës. Pikërisht në këto momente, mungesa bëhet prani: një karrige bosh flet më shumë se një dhomë e mbushur dhe heshtja ka një zë më të fortë se çdo muzikë. Festat shndërrohen kështu në ura të heshtura drejt atyre që nuk janë më, një mënyrë intime për t’i takuar pa fjalë.

E shkuara, ndryshe nga ç’duket, nuk është një kohë e vdekur. Ajo qëndron e gjallë, e zbukuruar përjetësisht nga dashuria jonë, dhe shpesh bëhet më e rëndësishme se e tashmja. Në kujtime, gjithçka është më e pastër, më e thjeshtë, më e plotë. Prej andej lind dëshira për të ndërtuar një të ardhme që bashkon thjeshtësinë e dikurshme me një përsosje që njeriu e kërkon, por rrallë e arrin plotësisht.

Dritat ndizen, sofrat shtrohen dhe zhurmat karakteristike të festave shpërthejnë në çdo cep. Jeta vazhdon dhe lumturia gjen forma të reja për të jetuar. Megjithatë, syri i dashurisë sheh përtej dukjes: ai dallon përqafime të munguara, vende të zbrazëta dhe praninë e atyre që ekzistojnë vetëm në kujtesë. Është një shikim që nuk shuhet, sepse vjen nga thellësia e qenies.

Kështu do të jetë gjithmonë: festat do të mbeten të bukura dhe njëkohësisht të paplota. Njeriu do të vazhdojë të marrë frymë duke parë yjet, duke kuptuar se dashuritë e mëdha nuk humbasin kurrë. Ato janë gjithmonë në udhëtim — mes kujtimit dhe shpresës, mes asaj që ka qenë dhe asaj që ende pritet të vijë.