Nga Elmije Ajazi -Kur ngjyrat kthehen

KUR NGJYRAT KTHEHEN

Kur ngjyrat kthehen,
nuk do t’i njoh menjëherë…
do më duken të huaja,
si lumturia kur troket pas një kohe të gjatë.

Do të vijë një e verdhë e ndrojtur,
do më ulet në shpirt pa zhurmë,
si një shpresë që ka frikë të mos thyhet përsëri.

E bardha nuk do të jetë më një boshllëk i ftohtë,
por një prehje—
një vend ku më në fund
nuk kam nevojë të luftoj me veten.

E zeza…
nuk do të jetë më errësira që më përpin,
por një kujtim i heshtur
i gjithë netëve që i mbijetova pa zë.

Bluja do të më vijë si frymë,
jo si premtim i largët,
por si një qiell që hapet brenda meje,
aty ku dikur kishte vetëm peshë.

Dhe unë…
do të jem aty,
duke e parë veten si rikthehem
copë pas cope,
ndoshta më e lodhur—
por më e vërtetë se kurrë.

Nuk do të kem më nevojë
ta shpëtoj shpirtin tim vetëm në letër.
Sepse ajo që shkruaj
nuk do të jetë më arratisje—
do të jetë pasqyrë.

Do të prek plagët pa u trembur,
do t’i quaj me emër
gjërat që dikur i fshihja pas buzëqeshjes.

Sepse e kuptova vonë,
por thellë:
nuk ishin njerëzit që m’i morën ngjyrat…
ishte mënyra si unë i dhashë
pa ruajtur asgjë për veten.

Dhe tani—
kur të kthehen,
nuk do t’i jap më lehtë.

Jo sepse jam bërë e ftohtë,
por sepse më në fund e di
sa kushton të mbetesh pa to.

Dhe në atë çast,
kur të shkruaj përsëri për dritën—
nuk do të jetë më një dëshirë e largët…

do të jetë unë.

Unë që mësova të jetoj me hijet,
por zgjodha prapë
të besoj tek ngjyrat.

Regensburg, më 20 prill 2026
Elmije Sylaj -Ajazi