Elvira Zeneli: Miqësia për interes

Elvira Zeneli

Miqësia për interes

Në një shkollë të mesme, Lira dhe Drini ishin dy shokë banke që të gjithë i shihnin gjithmonë bashkë. Drini ishte ndër djemtë më të njohur të shkollës: kapiten i skuadrës së futbollit, nxënës me rezultate të shkëlqyera dhe gjithmonë në qendër të vëmendjes. Lira, përkundrazi, ishte një vajzë e thjeshtë dhe e qetë, që gjente kënaqësi te librat dhe piktura.
Gjatë gjithë vitit shkollor, Drini e kërkonte Lirën çdo ditë. E ftonte për kafe pas mësimeve, i shkruante deri vonë në mbrëmje, e telefononte dhe i përgjigjej çdo mesazhi. Shpesh i thoshte se ajo ishte i vetmi person që e kuptonte vërtet.
Lira ndihej e lumtur që kishte gjetur një mik kaq të afërt. Ajo e besonte sinqerisht dhe ishte gjithmonë e gatshme ta ndihmonte. Kur Drini kishte ndeshje futbolli, ajo i përgatiste projektet e shkollës. Kur ai nuk gjente kohë për të studiuar, Lira i përmblidhte mësimet dhe ia shpjegonte me durim, për orë të tëra, që ai të arrinte rezultate sa më të mira.
Për Lirën, kjo ishte miqësi. Për të, të qenët pranë dikujt do të thoshte ta mbështesje në ditët e vështira, t’i gëzoheshe suksesit dhe të mos prisje asgjë në këmbim.
Por jo të gjithë e kuptojnë miqësinë në të njëjtën mënyrë.
Gjithçka ndryshoi kur përfunduan provimet e maturës dhe sezoni i futbollit. Drini mori vlerësimet maksimale dhe siguroi një bursë për të vazhduar studimet universitare. Ishte një sukses i madh, për të cilin Lira ishte gëzuar po aq sa ai vetë.
Megjithatë, pikërisht atëherë, kur ajo mendonte se miqësia e tyre do të bëhej edhe më e fortë, Drini nisi të largohej.
Në korridoret e shkollës kalonte pranë saj pa e përshëndetur. Kur Lira e ftonte të uleshin bashkë, siç kishin bërë për muaj të tërë, ai gjente gjithmonë një justifikim.
— Kam plane me shokët e skuadrës, — i thoshte shkurt.
Mesazhet e saj mbeteshin pa përgjigje për orë të tëra, pastaj për ditë të tëra. Telefonatat e saj nuk merrnin më përgjigje. Bisedat që dikur nuk mbaronin kurrë, tani ishin shndërruar në heshtje të ftohta.
Në fillim, Lira kërkoi ta justifikonte. Mendoi se Drini ishte i zënë me përgatitjet për universitetin, se ndoshta kishte shumë angazhime ose se po kalonte një periudhë të vështirë. Nuk donte të besonte se një miqësi e ndërtuar gjatë gjithë vitit mund të shuhej kaq lehtë.
Por e vërteta ndonjëherë fshihet pas justifikimeve që ne krijojmë për të mos u lënduar.
Një pasdite, teksa kalonte nëpër oborrin e shkollës, Lira pa Drinin të rrethuar nga grupi i tij i zakonshëm i shokëve. Ai po qeshte me zë të lartë, duke treguar histori dhe duke shijuar vëmendjen e të gjithëve.
Ajo u ndal për një çast, duke shpresuar se ai do ta shihte dhe do ta thërriste, qoftë edhe për një përshëndetje të thjeshtë.
Por Drini nuk e vuri re, ose bëri sikur nuk e pa.
Në atë çast, njëri prej djemve e pyeti me një buzëqeshje tallëse:
— Po me atë vajzën e librave, pse nuk rri më? Ju shiheshit gjithmonë bashkë!
Drini ngriti supet, sikur po fliste për diçka pa rëndësi, dhe u përgjigj me një indiferencë që do t’i ndryshonte përgjithmonë kujtimet e Lirës:
— Epo, tani nuk kam më nevojë për ndihmë me mësimet.
Djemtë qeshën.
Lira i kishte dëgjuar të gjitha.
Për disa sekonda, mbeti e palëvizur. Fjalët e Drinit i depërtuan në zemër më thellë se çdo fyerje. Nuk ishte thjesht humbja e një shoku që e lëndonte, por zbulimi se ajo që kishte menduar si miqësi mund të kishte qenë, për të, vetëm një mënyrë për të përfituar.
Tani gjithçka ishte e qartë. Drini nuk e kishte kërkuar sepse i mungonte prania e saj, por sepse i nevojitej ndihma e saj. Nuk i kishte vlerësuar orët që ajo kishte sakrifikuar, kujdesin, durimin dhe besimin që i kishte dhuruar. Për sa kohë që Lira i shërbente qëllimeve të tij, ajo kishte një vend në jetën e tij. Sapo ai arriti atë që dëshironte, vendi i saj u bë i panevojshëm.
Lira ndjeu t’i mbusheshin sytë me lot. Por nuk qau përpara tyre. Fshiu me gisht një pikë loti, ngriti kokën, drejtoi shpinën dhe u largua ngadalë nga oborri.
Atë ditë humbi një miqësi që e kishte besuar të vërtetë, por fitoi një mësim që do ta shoqëronte gjatë gjithë jetës.
Kuptoi se mirësia nuk është dobësi, se të ndihmosh dikë nuk do të thotë t’i detyrohesh atij dhe se nuk duhet të masësh kurrë vlerën tënde me mënyrën se si të trajtojnë njerëzit që nuk dinë të të vlerësojnë.
Ajo do të vazhdonte të lexonte librat e saj, të pikturonte dhe të ndiqte ëndrrat që kishte. Nuk do ta mbyllte zemrën ndaj njerëzve, por do të mësonte të dallonte ata që i afroheshin për atë që ishte, nga ata që i afroheshin për atë që mund t’u jepte.
Sepse njeriu nuk duhet të pendohet kurrë që ka bërë mirë. Përgjegjësia për mirësinë e keqpërdorur u përket atyre që e shfrytëzojnë, jo atyre që e dhurojnë.
Dhe Lira e kuptoi më në fund se miqësia e vërtetë nuk matet me atë se sa shumë përfiton nga dikush, por me atë se sa i qëndron pranë edhe kur nuk ke më asgjë për të marrë prej tij.
Morali: Mos e ngatërro kurrë interesin me miqësinë. Disa njerëz qëndrojnë pranë teje për aq kohë sa u nevojitesh, por largimi i tyre nuk e pakëson vlerën tënde. Ai vetëm të mëson të dallosh miqtë e vërtetë nga ata që të shohin si një shkallë për të arritur qëllimet e tyre.