Elvira Zeneli Këmisha e buzëqeshjes tēnde Këtë mbrëmjevesha këmishën e buzëqeshjes tēnde.Jo çdo “e dashur” ditë qepë trille kaq të

BUZËQESHJA IME Buza ime,e buzëqeshur, përherë,Hallet e shpirtit,kurrë si merr vesh!Janë sekrete,që s’ ia tregoj asnjëherëBuzëqeshjen e saj ,nuk dua

Zjarmi i një gruaje Kam etje për puthjet e tua,tek thith ëmbël buzën tënde.Epsh, afsh i flakëruar në qiell,zjarmi i

Unë, deti dhe ai Ai shikonte detin- unë sytë e tij.Kaq afër, aq larg më dukej.Nga ajo dallgë emocioneshqë më

Elvira Zeneli “Midis dy kohëve” Mallin e fëmijërisë e ndjej edhe më shumë,Sapo i kujtoj rrugët e mbushura me manaferra

RRËNJË, FIS, PLIS E LISNga KUMRIE ABDYL SHALAKëto poezi ua dedikoj trungut,fisit e plisit, rrënjëve që më mbajtën të fortë.Më

Shije malli Ah, çfarë hije të bukur ka edhe malli,kur afrohet pranë mejepas një kohe shumë të gjatë në distancë.

NJË DOLLÍ PËR TY Eja,Ta ngremë kupën drejt dritës,Si bekim I thënë në heshtje.Jo për verën,Por për gjakun e ditëveQë

Elvira Zeneli Shoku i ri në klasën tonë Ishte një ditë e bukur pranvere. Rrezet e diellit hynin nga dritarja