Nga shkrimtarja Elvira Zeneli
Elvira Zeneli
MAGJI
Unë vij me aromën e pranverës,
me flokët që luajnë me erën,
me një diell të fshehur në sy
dhe një det që më njeh përmendësh.
Në ecjen time vallëzojnë ngjyrat,
në buzëqeshje çelin kopshte,
kam diçka nga hëna në shikim,
diçka nga zjarri në çdo gjest.
Nuk jam enigmë për t’u zgjidhur,
as një ëndërr për t’u mbajtur peng.
Jam një botë që ndryshon stinë,
një melodi që s’e përsërit askush.
Dashuroj me gjithë pasurinë e shpirtit,
por nuk harroj të jem vetvetja.
Në krahët e mi ka vend për qiellin,
në mendjen time hapësira s’ka kufij.
Kur afrohem, lulet marrin ngjyra,
kur largohem, mbetet një këngë.
Nuk lë pas premtime të mëdha,
por një ndjesi që zgjat më shumë se çasti.
Unë jam grua, me diellin tim,
me ëndrra që s’i numëron askush.
Nuk pres të më japin shkëlqim,
as nuk kërkoj të më quajnë të bukur.
Sepse magjia ime nuk është
të më shohin të gjithë,
por të më ndiejë dikush
dhe të mos më ngatërrojë kurrë
me asnjë grua tjetër.

