Author: Janina Press

FTOHJA E SHPIRTIT Rrugicash pa emër, pa hartë shtrirë varfëria.Të ndjek si hije në ditë me diell,mbajtur gërryer si kripa

Frikë…më shumë se dikur,koha të tremb…ajo vetëm ikën,dhe nuk kthehet kurrë. Të mbyll shumë shtigje,s’ka më kthim…hapat mbeten pezull,mes kujtimesh

E dua dashurinë. Se dua dashurinë,të vijë e të ikij.Një herë të bën akull,një herë të bën valë.E dua të

“Aromë floriri, shpirt i varfër” Lakmia e sotit ka veshë, por s’ka zemër.E ndien aromën e floririt,por jo erën e

GJITHÇKA DHE ASGJË Sytë shohin, shihen.Fshehin, fshihen.Hetojnë, hetohen. Qeshin — dikush rritet në dritë.Verbohen — dikush tretet në hije. Ndizen